مجلس‌افروز

«موسیقی عصارهٔ روح آدمی در هیجانِ بودن است. آنجا که سخن از گفتن می‌ماند، موسیقی آغاز می‌شود. در انجیل یوحنا می‌خوانیم: «در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود» و بدین‌ترتیب هدف و وسیله، خالق و مخلوق، عابد و معبود و عاشق و معشوق درهم مستحیل می‌شوند، اما اگر خدا و کلمه بیان واقعیت‌های هستی‌اند، موسیقی بیان هستی، بی‌واژه است.

شوپنهاور نخستین کسی بود که می‌گفت همهٔ هنرها می‌خواهند به موسیقی برسند. او که از کیفیت انتزاعی موسیقی سخن می‌گفت، بر این باور بود که «در موسیقی ـ و تنها در موسیقی ـ هنرمند می‌تواند مستقیماً با مخاطبان خود طرف شود، بی‌وساطت وسیله‌ای که عموماً برای مقاصد دیگر هم به‌کاربرده می‌شود». او از وسایل مورداستفاده در دیگر هنرها چون معماری، شعر و نقاشی نام می‌برد و معتقد است ابزاری که در هرکدام از این هنرها به‌کار برده می‌شوند – ازقبیل عمارت، کلام و تصاویر جهان قابل‌رؤیت – همگی جنبه‌های مصرف روزمره دارند و تنها موسیقی است که بی‌واسطه برای آفرینش صورت لذت‌بخش مدرکات حسی ما را برمی‌انگیزاند. این فیلسوف آلمانی بر آن بود که سایر هنرها از سایهٔ اشیا سخن می‌گویند و این موسیقی است که از جوهر شیء صحبت می‌کند.»

نسخۀ الکترونیک

خرید از طاقچه خرید از کتابراه