تحلیل سینمای کودک(از منظر نیوفرمالیستی)

این پژوهش به بررسی سه فیلم شاخص سینمای کودک ایران از منظر نئوفرمالیسم می‌پردازد و تأثیر عناصر فرمال بر ادراک مخاطب را تحلیل می‌کند. هدف آن پاسخ به این پرسش است که کارگردانان ایرانی چگونه از عناصر فرمال برای انتقال ادراک‌های جدید به مخاطبان، اعم از کودکان و بزرگسالان، استفاده کرده‌اند. هرچه مبانی نظری در حوزۀ ساختار و شکل آثار سینمایی دقیق‌تر باشد، کارگردانان می‌توانند فیلم‌هایی با ساختار منسجم و متناسب با سبک و ژانر مدّنظر خود تولید کنند. امید است این پژوهش به بهبود بنیان‌های نظری سینمای کودک از نظر شکل و ساختار کمک کند.